1818 r. w wyniku reformy administracyjnej została miastem powiatowym, a leżąca obok Puszcza Romincka - rewirem łowieckim cesarza Wilhelma II. Pierwsza wojna światowa spowodowała duże zniszczenia. Przed drugą wojną światową zwiększono liczebnie gołdapski garnizon wojskowy. Gołdap, podobnie jak inne miasta Prus Wschodnich, była bazą wypadową przeciwko Polsce.
       W okresie międzywojennym Gołdap i powiat rozwijały się pod względem gospodarczym. Rozbudowano linię kolejową, a w latach dwudziestych miasto zostało zelektryfikowane i skanalizowane. Stąd 22 czerwca 1941 roku część niemieckich wojsk uderzyła na ZSRR. Mimo to ówcześni mieszkańcy miasta żyli z dala od działań wojennych. Dopiero pod koniec 1944 roku dotarł do Gołdapi front wschodni. Miasto przechodziło z rąk do rąk. Ostatecznie 22 stycznia 1945 roku Armia Czerwona zdobyła Gołdap. Nastąpił wówczas etap osadnictwa polskiego, głównie napływ osadników z Suwalszczyzny północnej, ale także z Ukrainy. Pierwszym starostą w Gołdapi został Piotr Lewandowski, który objął urząd w 1945 roku. Miasto odbudowano. Największe znaczenie dla rozwoju gospodarczego miało rolnictwo, które zostało niemal całkowicie znacjonalizowane i do końca lat osiemdziesiątych zdominowane przez państwowe gospodarstwa rolne. Po 1989 roku przed Gołdapią pojawiły się nowe szanse. Wytworzyły się wreszcie realne możliwości wykorzystania naturalnych walorów miasta i gminy oraz przygranicznego położenia. W latach sześćdziesiątych dostrzeżono uzdrowiskowe atuty ziemi gołdapskiej. Wówczas wykonano pierwsze badania wody i powietrza. Stwierdzono, że w tym rejonie jest najczystsze powietrze w Polsce. Na początku lat osiemdziesiątych Minister Zdrowia wpisał Gołdap na listę potencjalnych miejscowości uzdrowiskowych, a w latach dziewięćdziesiątych samorząd rozpoczął intensywne starania o nadanie Gołdapi statusu miasta uzdrowiskowego. W sierpniu 2000 roku Minister Zdrowia podpisał rozporządzenie przyznające Gołdapi status uzdrowiska.